Opublikowano przez — Dodaj komentarz

Faza obrony

Jedną z kluczowych faz w piłce nożnej jest faza obrony. Faza, z którą wielu trenerów ma problem, ponieważ jest najmniej atrakcyjna do nauczania i doskonalenia oraz wymaga zwrócenia uwagi na najmniejsze detale. Dzisiaj przedstawiam środek treningowy doskonalący ten aspekt gry. Poniższą grę można w dowolny sposób modyfikować również dla grup młodzieżowych (np. grając 2 obrońców). Rozmiar placu gry i czas trwania ćwiczeń trenerzy dostosowują do wieku i zaawansowania własnej grupy treningowej.

Gra 8×4

exercise (3)

Organizacja: 
Trzy linie ułożone z czterech kwadratów w poziomie i trzech w pionie. W linii środkowej znajdują się zawodnicy tworzący blok obronny składający się z czwórki defensorów.

Przebieg gry:
Zadaniem zawodników ofensywnych (czerwonych) jest takie rozegranie piłki między sobą, aby przetransportować ją do partnerów ustawionych po drugiej stronie. W tym czasie zawodnicy defensywni (biali) muszą odpowiednio się przesuwać i zawężać pole gry, aby uniemożliwić zagranie piłki penetrującej oraz przechwycić próbę podania.

exercise (3)1

Zawodnicy defensywni mogą agresywnie atakować piłkę tylko w swojej strefie. Pozostali zawodnicy muszą się odpowiednio przesuwać i zawężać pole gry. Tylko jeden z zawodników broniących może znajdować się w kwadracie atakując bezpośrednio przeciwnika.

 

 
Ważne:

Zwracamy uwagę na komunikację oraz współpracę zawodników broniących. Ważny jest agresywny i zdecydowany atak obrońcy na napastnika, który posiada piłkę w jego strefie. Ponadto zwracamy uwagę na aktywność bez piłki zawodników ofensywnych.

Założenia gry:

  • doskonalenie współpracy czwórki obrońców,
  • przesuwanie oraz zawężanie gry w fazie bronienia,
  • zamykanie linii podania,
  • antycypacja,
  • komunikacja.

 

Opublikowano przez — Dodaj komentarz

Kontrola procesu treningowego

Śledząc fora, grupy i strony trenerskie wiele miejsca w ostatnim czasie poświęcono planowaniu jednostek treningowych. Niestety wielu trenerów nie skupia się na kontroli procesu treningowego, co jest punktem wyjścia do późniejszego planowania. W dzisiejszym sporcie nie możemy się opierać tylko i wyłącznie na naszej intuicji, ale o procedury oparte na MIERZALNYCH faktach, identyfikujących stany rzeczywiste i ich prawdopodobne przyczyny. Nie jest wcale tak, że kontrolować możemy tylko grupy seniorskie i profesjonalne, wręcz przeciwnie. Dzięki regularnej i rzetelnej kontroli możemy zoptymalizować proces treningowy również młodych zawodników i odpowiednio modelować naszym treningiem. W artykule skupię się głównie na kontroli na etapie treningu specjalistycznego, co nie znaczy że nie możemy wykorzystywać wielu elementów w grupach młodzieżowych.

Pierwszy poziom kontroli w grupach najmłodszych to wstępny dobór do grupy treningowej na podstawie aktualnego poziomu sportowego tj. technika, taktyka czy motoryka oraz na podstawie aktualnego wieku kalendarzowego i biologicznego. W etapie tym zakres działań kontrolnych jest bardzo szeroki , gdyż dopiero poznajemy zawodnika. Ocenia się tu i przewiduje m.in. wymiary i cechy budowy ciała (wysokość, masa, proporcje) a także oceniamy np. efektywność uczenia się elementów techniki, wydolność fizyczną czy cechy osobowości.

Zaawansowana kontrola procesu treningowego przebiega w dwóch płaszczyznach:

– kontrola wykonania – czyli stopień i sposób realizacji treningu, a składa się na to wszystko to co tworzy szeroko rozumiane obciążenie treningowe, a więc: liczba jednostek treningowych, łączny czas ich trwania, częstotliwość treningu, intensywność pracy, środki, metody, formy zajęć, zabiegi i procedury wspomagające trening.

– kontrola efektów potreningowych – podzielić ją można na kontrolę stanu organizmu poprzez sprawdziany i badania oraz kontrolę osiągnięć, w tym oczywiście wyników sportowych. Mówiąc o efektach możemy wyróżnić: efekty bezpośrednie, efekty przedłużone oraz efekty sumaryczne. Rodzaje kontroli oraz jej efekty znajdują się w tabeli.1.

Tabela 1 Schemat kontroli procesu treningowego („Podstawy teorii treningu sportowego” H. Sozański)

Rodzaj kontroli Efekty treningu Co mierzymy? Kiedy mierzymy? Charakterystyczne punkty odniesienia Co w wyniku kontroli korygujemy
Bieżąca Bezpośrednie -reakcje poszczególnych układów np. tętno, oddech, temperaturę

-zmiany biochemiczne np. LA, pH

-sposób wykonania obserwowany za pomocą np. wideo

 – w czasie wykonywania ćwiczenia

-bezpośrednio po ćwiczeniu

 – dotychczasowa reakcja na dane ćwiczenie Intensywność, jakość i ilość wykonywanych ćwiczeń w jednostce treningowej
Operacyjna Przedłużone – zmiany wskaźników informujących o szybkości odnowy np. krzywa LA, stężenie enzymów CPK i LDH, mocznik( powrót do poziomu wyjściowego)

– zmiany stanu zmęczenia organizmu np. krzywa wyników prostych testów

 – przed treningiem

– natychmiast i kilka godzin po treningu

 – planowana krzywa obciążenia w mikrocyklu i mezocyklu Wielkość i strukturę obciążenia treningowego w mikrocyklu i mezocyklu
Okresowa Sumaryczne – sprawność układów i narządów np. test standardowy (EKG,  LA)

– poziom sprawności, techniki, taktyki (sprawdziany, testy)

 – przed i po każdym okresie treningowym „model mistrza” i wynikające z programu zadania okresowe. Program okresu treningiowego

LA – stężenie mleczanu                                                        CPK – kinaza kreatynowa

LDH – dehydrogenaza mleczanowa                                   pH – miara kwasowości lub zasadowości roztworu

Dzięki kontrolowaniu procesu treningowego, otrzymujemy wiele informacji, które pomogą nam zrozumieć dlaczego zespół oraz poszczególni zawodnicy w danym okresie spisywali się dobrze, a w kolejnym poniżej oczekiwań. Jako ludzie nie jesteśmy w stanie zapamiętać jaki rodzaj treningu wykonali zawodnicy 2 tygodnie temu lub ile pracowali w danej strefie energetycznej. Nawet przygotowany konspekt nie pozwoli nam odpowiedzieć na to pytanie, jeśli po zajęciach nie zarejestrujemy wszystkich zmiennych.

Analizując tabelę wiele osób może zadać sobie pytanie, skąd wziąć narzędzia, aby taką kontrolę przeprowadzić. Wiele zespołów nie posiada nawet sport testerów to pomiaru tętna, nie wspominając o pozostałych badaniach jak np. stężenie kwasu mlekowego. Dlatego  z pomocą przychodzi teoria treningu sportowego i analiza obciążeń treningowych opracowana przez dr. Dariusza Śledziewskiego, którą w przyszłości przybliżę.

Bibliografia:

Sozański, H. (1999). Podstawy teorii treningu sportowego. Warszawa: COS.

Opublikowano przez — Dodaj komentarz

Komitet oszalałych rodziców

W ostatnim czasie na forach trenerskich, stronach klubowych i w mediach poświęcono wiele miejsca na temat KOR – „Komitetu Oszalałych Rodziców”. Na jednej z grup trenerskich mogliśmy przeczytać list rodzica do trenera, w którym widniały żądania wyjaśnień na temat rotacji podczas turniejów czy wyjawienia planów szkoleniowych na przyszłość. Akademia Piasta Gliwice opublikowała film, w którym widzimy jak rodzic przed i w trakcie treningu stresuje swoje dziecko. Podobne video mogliśmy zobaczyć na fanpage PsychoSportica. Również stacja Canal+ przygotowała reportaż na temat nadgorliwych rodziców.

Czy problem naprawdę istnieje? Zdecydowanie tak. Niejednokrotnie daje się zauważyć jak rodzice nie wytrzymują ciśnienia podczas meczu III ligi mazowieckiej rocznika U-10. Oczywiście to tylko taki przykład, ponieważ lig w Polsce jest mnóstwo od najmłodszych aż po juniora starszego. Jeśli na tym poziomie jest problem, jak dziecko może przebrnąć przez wiele lat edukacji sportowej i się harmonijnie rozwijać? Problem pojawia się również na treningach. Nawet jeśli rodzic tylko obserwuje, da się zauważyć, że dziecko po każdym zagraniu spogląda w jego stronę i zapewne analizuje „co powie mój tata, mama lub dziadek?”. Najgorzej jeśli rodzice nie dają spokoju swojej pociesze w domu, czy w drodze na trening lub z treningu do domu. Wielu trenerów może powiedzieć, że na to już w pływu nie mają. Czy na pewno?

Co jako trenerzy możemy zrobić, aby sytuacje wymienione powyżej się nie pojawiamy? Czy każdy trener może z ręką na sercu powiedzieć, że zrobił wszystko, aby uniknąć takich zajść? Czy po prostu lubimy sobie ponarzekać na forum lub ze znajomymi „jacy to dzisiejsi rodzice są źli”? No właśnie, uważam, że niektórzy robią niewiele w tym kierunku. Jakie zatem podjąć kroki?

  1. Spotkania z rodzicami – edukacja rodziców jest nieodłącznym elementem szkolenia dzieci i młodzieży. Nie ulega wątpliwości, że dziecko większość swojego czasu spędza w szkole oraz w domu, zaś na treningach pojawia się (niestety!) tylko 2 , 3, maksymalnie 4 razy w tygodniu. Cykliczne spotkania z rodzicami i wykłady na temat komunikacji, psychologii oraz wspierania dzieci uważam, że są najskuteczniejszą metodą zwalczania KOR. Spotkanie przed, w trakcie i po sezonie w wymiarze 90 minut myślę, że będzie wystarczające.
  2. Materiały video – w dobie Internetu i telewizji nie jest problemem wysłanie rodzicom filmu chociażby takiego jaki w ostatnim czasie opublikował Piast Gliwice https://www.facebook.com/PiastGliwice/videos/1354020324636676/ czy PsychoSportica https://www.facebook.com/PsychoSportica/videos/956936984437915. Może po obejrzeniu jego rodzic zawstydzi się i nie będzie chciał, aby to jego charakter odgrywał główną rolę w kolejnych tego typu filmach.
  3. Krótkie rozmowy po treningach – niestety dla wielu osób praca trenera jest tylko dodatkiem do pensji i zjawia się on na czas i zaraz po zakończeniu zajęć zmyka. Po każdych zajęciach, kiedy czekamy aż dzieci przebiorą się w szatni, a rodzice mają pytania, warto poświęcić 5-10 minut na udzielenie konstruktywnej odpowiedzi.
  4. Rozmowy z zawodnikami tuż przed lub po treningu. Warto zainteresować się jak dziecku idzie w szkole, co dzisiaj ciekawego zrobiło, ponieważ dla zawodnika jest to niezwykłe docenienie, jeśli trener jest dociekliwy. W takich rozmowach bardzo łatwo zorientować się czy przypadkiem któryś z podopiecznych nie ma problemu z nadgorliwym rodzicem. Wystarczy spytać co rodzice mówili po ostatnim meczu/turnieju, a odpowiedzi na pewno dadzą nam wiele wskazówek. Jeśli zauważymy, że coś może się dziać, możemy sami zainicjować krótką rozmowę z danym opiekunem.

Na koniec chciałbym zaznaczyć jedną bardzo ważną rzecz: nie możemy wrzucać wszystkich rodziców do jednego worka. Uważam, że robimy w tej kwestii postęp i coraz więcej rodziców jest bardziej świadomych. Wspierają swoje dzieci, świetnie je dopingują podczas zawodów, a także ufają swojemu trenerowi. Uważam, że dla przeciwwagi mógłby powstać film o kulturalnie dopingujących rodzicach, aby wzmacniać i pokazywać pozytywne strony jakie niesie za sobą odpowiednie nastawienie opiekunów. W ostatnim czasie złe zachowania są napiętnowane, i bardzo dobrze, ale warto zwrócić uwagę na pozytywne przykłady. Tak jak pokazujemy zawodnikom zagrania najlepszych piłkarzy na świecie, aby ich naśladowali, tak samo może warto pokazać rodzicom, że wśród nich są tacy, dzięki którym ich dziecko ma większą szansę na odniesienie sukcesu i stanie się lepszym człowiekiem.

Ciekawy artykuł plus film na ten temat w języku angielskim można znaleźć pod tym linkiem:  https://www.grassrootscoaching.com/become-better-football-parent/

Opublikowano przez — Dodaj komentarz

Nowy program – „Football Express”

Kolejnym krokiem, aby się rozwijać oraz wspomóc rozwój zawodników, trenerów , rodziców i osób związanych z piłką nożną,  jest mój nowy program „Football Express”, który już za kilka dni pojawi się na mojej stronie. Głównym jego celem jest dyskusja oraz wymiana poglądów na temat piłki nożnej młodzieżowej oraz profesjonalnej, rozmowa na temat problemów które występują we współczesnym footballu, pokazanie trenerom i zawodnikom możliwe ścieżki rozwoju, a także uświadamianie ich na czym polega proces treningowy. W programie nie zabraknie również miejsca na elementy, które zainteresują rodziców młodych sportowców oraz wszystkich fanów footballu. Będę także poruszał kwestie pośrednio związane z piłką nożną. Kto będzie u mnie gościł? W planach są trenerzy, trenerzy przygotowania motorycznego, trenerzy bramkarzy, dietetycy, koordynatorzy, dyrektorzy sportowi i wielu innych. Osoby będą dobierane tak, aby każdy mógł wyciągnąć dla siebie jak najwięcej wniosków. Mam nadzieję, że dzięki takim spotkaniom wszyscy słuchacze – trenerzy, nauczyciele, rodzice czy zawodnicy – wyniosą dla siebie wiele wartościowych rzeczy i podniosą swoje kompetencje, ja również.

Pierwszym moim gościem był Edwin Eekhof – CEO Sport Networking BV z Holandii. Podczas spotkania rozmawialiśmy między innymi o ich metodologii szkolenia młodzieży, o tym co jest najważniejsze dla młodych zawodników oraz trenerów, o możliwości uczestnictwa przez trenerów w profesjonalnych kursach w Hiszpanii lub Holandii, a także o możliwości przeżycia niesamowitej przygody trenerskiej podczas podjęcia pracy w jednym z projektów kierowanych przez Edwina np. w Chinach. Młodzi zawodnicy z kolei dowiedzą się czy mają szansę wziąć udział w profesjonalnych campach organizowanych przez Sport Networking. Dodatkowo śledząc moją stronę możesz skorzystać z szansy wyjazdu w inne egzotyczne miejsce jak np. Indie w których aktualnie przebywam. Jeśli zainteresował Cię któryś z tematów, koniecznie musisz obejrzeć pierwszy odcinek „Football Express”, który już niebawem będzie dostępny na mojej stronie.

Zachęcam  Cię również do zaproszenia swoich znajomych do polubienia mojego profilu na facebook’u, aby moja ciężka praca dotarła do jak największej liczby odbiorców.

Opublikowano przez — Dodaj komentarz

Possesion Game 4+1vs2

Aby utrzymać się przy piłce podczas meczu, drużyna potrzebuje świetnie czytającego grę środkowego pocnika, który bardzo dobrze porusza się między liniami. Dzisiaj prezentuję środek treningowy, dzięki któremu doskonalimy utrzymanie się przy piłce, oraz pracę środkowego pomocnika znajdującego się w centrum gry. Pamiętajmy, że rozmiar placu gry, czas trwania ćwiczenia oraz czas pracy poszczególnych zawodników w środku dobiera trener według własnych założeń oraz kategorii wiekowej i poziomu zaawansowania grupy.

exercise (3)

Organizacja:
Pole gry – kwadrat 10x10m. Zawodnicy ustawieni według schematu.

Przebieg gry:
Zawodnicy czerwoni grają na utrzymanie z wykorzystaniem zawodnika znajdującego się w środku (4+1vs2). W zależności od poziomu zaawansowania, zawodnicy zewnętrzni grają na 2 kontakty, zaś gracz środkowy na 1 kontakt. W momencie odbioru piłki przez zawodników niebieskich grają oni w środku 2×1 na utrzymanie piłki. Zawodnik czerwony po odbiorze w środku z powrotem gra do partnerów na obwodzie i wracamy do gry 4+1vs2.

Ważne:

Podczas gry staramy się zachować duży kształt wyznaczonego boiska. Zawodnik środkowy musi odpowiednio przesuwać się między graczami niebieskim, aby nie ograniczać przestrzeni swoim ustawieniem oraz aby tworzyć dodatkową linię podania.

Założenia gry:

  • utrzymanie się przy piłce,
  • tworzenie przestrzeni oraz linii podania przez środkowego pomocnika,
  • wykorzystanie całej przestrzeni podczas budowania ataku,
  • komunikacja,
  • percepcja,
  • antycypacja.

Animacja:

 

Opublikowano przez — Dodaj komentarz

#Gibkość

Gibkość jest zdolnością motoryczną wywołującą w ostatnim czasie wiele kontrowersji w świecie footballu. Już samo uznanie gibkości jako zdolności motorycznej jest tematem sporów, jednak zważając na to, że jest ona traktowana jako możliwość organizmu do wykonywania ruchów z dużą amplitudą, która stanowi istotny element w procesie szkolenia sportowego, możemy ją zaliczyć do zdolności motorycznych.

Za definicję gibkości uznaje się, że jest to właściwość aparatu ruchu do wykonywania ruchów z dużą amplitudą. W sporcie bardzo często określana jest ona jako zdolność do wykonywania ruchów w stawie lub kombinacji stawów w optymalnym zakresie ruchów.

Gibkość jak i ruchomość stawów jest optymalnie doskonalona poprzez regularne ćwiczenia rozciągające, przy czym optymalna gibkość sprzyja poprawie efektywności ruchów, a także działa profilaktycznie. Efekty ćwiczeń rozciągających to m.in. zwiększenie zakresu ruchu, utrzymanie zakresu ruchu, doskonalenie postawy, zredukowanie bólów mięśniowych, zapobieganie urazom mięśniowo-szkieletowym, zapewnienie relaksacji oraz zmniejszenie napięcia nerwowo-mięśniowego.

Czynniki determinujące poziom gibkości:

Wewnętrzne Zewnętrzne
– stan wytrenowania

– stan zdrowia

– stan emocjonalny

– budowa ciała

– siła mięśni okalających dany staw

– długość, sztywność więzadeł okalających dany staw

– temperatura organizmu

– wiek

– płeć

 – trening

– zadania motoryczne (rodzaj ruchu)

– opory i napędy środowiska

– temperatura otoczenia

– pora dnia

 

Metody kształtowania gibkości:

Statyczne – polegające na stopniowym zwiększaniu zakresu ruchu z nieruchomym wytrzymaniem pozycji końcowej przez kilkanaście do kilkudziesięciu sekund.

Dynamiczne – polegające na wykonywaniu szybkich, dynamicznych i kontrolowanych ruchów ze stopniowo narastającą amplitudą.

– PNF (proprioceptywnego torowania nerwowo-mięśniowego) – polegającą na łączeniu elementów statycznego rozciągania i izometrycznego napinania, zarówno mięśni rozciąganych oraz antagonistycznych.

Charakterystyka metod rozciągających:

Rodzaj metod Charakterystyka metod
– Statyczne – umiarkowana intensywność bodźca o długim czasie działania (10-60 sekund)

– mała liczba powtórzeń danego ćwiczenia (3-5)

– niska urazowość
– Dynamiczne – duża intensywność bodźca o krótkim czasie działania

– duża liczba powtórzeń danego ćwiczenia uzależniona od grupy mięśniowej (10-30)

– duża urazowość
– PNF – umiarkowana intensywność bodźca

– liczba powtórzeń danego ćwiczenia mała (3-4), faza skurczu izometrycznego 6-15 sekund

 

Czy zatem powinniśmy wykorzystywać ćwiczenia rozciągające podczas treningów? Niestety bardzo często spotykam się z opinią, że nie są one potrzebne i trenerzy oraz zawodnicy lekceważą ten element. Ponownie zaczynamy popadać ze skrajności w skrajność. Jeszcze do niedawna każdy wykorzystywał ćwiczenia rozciągające w swoich jednostkach. Aktualnie najczęściej wykorzystywane jest rozciąganie dynamiczne, bądź jest ono całkowicie pomijane. Dzięki ćwiczeniom rozciągającym nasze mięśnie stają się bardziej elastyczne, co pozwoli każdemu zawodnikowi łatwiej kontrolować piłkę, przyjąć piłkę z powietrza czy uderzyć w ekwilibrystyczny sposób. Czy Zlatan Ibrahimovic strzelałby niesamowite gole „skorpionem” lub wykonywał niewiarygodne przewrotki gdyby nie był tak sprawny i bardzo dobrze rozciągnięty? Z pewnością nie. Uważam, że trenerzy powinni stosować ćwiczenia rozciągające już w grupach młodzieżowych. Warto podkreślić, że okresy krytyczne dla rozwijania gibkości następują w wieku 6-9 oraz 11-14 lat dla chłopców, zaś dla dziewczyn 4-7 i 9-12 lat. Nie oznacza to, że w pozostałych okresach możemy zaniedbać ten element, wręcz przeciwnie. Powinniśmy go utrzymać na optymalnym poziomie i również doskonalić. Jedną z najczęstszych wymówek braku wykonywania ćwiczeń rozciągających jest deficyt czasu. Uważam, że przy odpowiedniej organizacji możemy pokazać zawodnikom przykładowy zestaw ćwiczeń, który mogą wykonywać we własnym zakresie po treningu. Jaki rodzaj rozciągania powinniśmy wykonywać i kiedy? O tym w następnym artykule.

Przykładowe ćwiczenia rozciągające:

streching

Bibliografia:

Bompa, T. (2013). Przygotowanie sprawnościowe w zespołowych grach sportowych. Katowice: Wydawnictwo Akademii Wychowania Fizycznego im. Jerzego Kukuczki.

Sozański, H. (1999). Podstawy teorii treningu sportowego. Warszawa: COS.

 

Opublikowano przez — Dodaj komentarz

8 praktycznych wskazówek dla zawodników

Marzy Ci się kariera profesjonalnego piłkarza? Wiesz co powinieneś robić, aby zbliżyć się do tego celu? Czy zajęcia w klubie, które odbywają się 2,3 lub 4 razy w tygodniu są wystarczające, aby osiągnąć sukces? Przedstawiam wam kilka praktycznych wskazówek, które możecie wykorzystać, aby wejść na wyższy poziom zaawansowania.

  1. Umiejętności techniczne

Arsen Wenger mówi, że jeśli do 12 roku życia nie opanujesz umiejętności technicznych na wysokim poziomie, możesz zapomnieć o byciu piłkarzem klasy światowej. Trudno się z tym nie zgodzić, a kiedy oglądamy mecze najprzyjemniej patrzy się na zawodników, którzy z lekkością prowadzą piłkę, dryblują między obrońcami i uderzają na bramkę. Masz więcej niż 12 lat? Nie poddawaj się i bierz się do roboty!

Wskazówki dla zawodników:

Codziennie ćwicz swoje umiejętności techniczne! Poświęć minimum 30 minut w ciągu dnia (na pewno więcej czasu spędzasz przed komputerem) na wybrane elementy. 1. Ball Mastery, 2. Żonglera, 3. Podania i przyjęcia np. ze ścianą, 4. Prowadzenie piłki, 5. Uderzenia z piłki stojącej i toczącej się. Wybrane elementy Ball Mastery znajdziesz pod linkiem: https://www.youtube.com/watch?v=RxNS4-w0S4Y

  1. Rozumienie gry

Mówi się, że lepiej mądrze stać niż głupio biegać. Kompletnie się z tym nie zgadzam, bo na boisku trzeba jednocześnie dużo i mądrze biegać. Pewne elementy przyjdą z wiekiem i doświadczeniem, jednak świadomość jak poruszać się z piłką i bez niej znacznie ułatwi proces nauczania.

Wskazówki dla zawodników:

Dziś gra mecz Twoja ulubiona drużyna? Wybierz sobie jednego zawodnika i obserwuj go, zapisuj sobie jego zachowania z piłką i bez piłki, w momencie kiedy drużyna jest w posiadaniu i kiedy przeciwnik przeprowadza akcje. Jakie elementy techniczne wykonuje, zwody, zmiany kierunku biegu itp. Obejrzyj jeden mecz tygodniowo analizując piłkarza odpowiadającego Twojej pozycji, bądź pozycji na której zagrasz w najbliższy weekend.

  1. Przygotowanie fizyczne

Chcesz być wydajny przez cały mecz i wygrywać pojedynki biegowe, główkowe i bark w bark? Rozwijasz się w tym kierunku czy niepowodzenia zrzucasz na gorsze warunki fizyczne? Wolne chwile wykorzystuj do poprawy pod tym względem.

Wskazówki dla zawodników:

Wykonuj w domu ćwiczenia siłowe na własnym ciężarze ciała. Planki, pompki, przysiady, podciąganie na drążku, brzuszki czy grzbiety. Pamiętaj o prawidłowej technice. Nie wiesz jak powinny wyglądać? Poproś swojego trenera o pokaz bądź poszukaj rad w Internecie(tylko w sprawdzonych miejscach!) Ponadto jeśli masz dzień wolny po weekendowym meczu, wybierz się na rozruch do parku – przebiegnij 30-45 minut na 65-70% tętna maksymalnego i połącz to z ćwiczeniami rozciągającymi i luźnymi przebieżkami.

  1. Mental

Odpowiednie przygotowanie mentalne jest kluczowe w dzisiejszym sporcie. Umiejętność radzenia sobie ze stresem, koncentracja i motywacja do działania są niezbędne, aby wejść na wyższy poziom.

Wskazówki dla zawodników:

Godzinę przed treningiem i 2-3 godziny przed meczem nie rozpraszaj się telefonem komórkowym, tabletem czy innymi gadżetami. Spróbuj skoncentrować się na zbliżającym zadaniu. Postaraj się wyciszyć i zrobić wizualizację elementów, które będziesz wykonywać: przyjęcie piłki, pojedynek 1×1 czy akcja sam na sam z bramkarzem – wyobraź sobie jakbyś je rozwiązał, a potem zrealizuj to na boisku.

  1. Staraj się poprawiać każdego dnia

Receptą na sukces najlepszych piłkarzy świata jest chęć ciągłego samodoskonalenia. Mimo, że osiągnęli już wszystko ciągle chcą więcej. Nie ważne jak dobrym piłkarzem jesteś, zawsze jest margines na poprawę. Na szczyt bardzo ciężko wejść, ale spaść z niego jest niezmiernie łatwo.

Wskazówki dla zawodników:

Codziennie stawiaj sobie nowy cel. Robisz najwięcej żonglerek w drużynie?  Twój rekord to 350? Dziś spróbuj zrobić 400. Poszukuj inspiracji oglądając mecze, akcje najlepszych zawodników oraz zapytaj swojego trenera, bądź kogoś kto wiesz, że Ci doradzi ,co możesz dziś zrobić, aby być lepszym piłkarzem.

  1. Postawa

Pracuj ciężko i zachowuj pokorę każdego dnia. To, że aktualnie się wyróżniasz nie znaczy, że za kilka lat też tak będzie. Jeśli nie będziesz się przykładać, będziesz unikał wysiłku i nie zechcesz współpracować  z zespołem, może oznaczać to początek Twojego końca.

Wskazówki dla zawodników:

Miej zawsze pozytywne nastawienie i bądź gotowy do wysiłku na maksymalnych obrotach. Podchodź do każdego treningu tak, jakby to była najważniejsza rzecz w Twoim życiu, a przy okazji dobrze się przy tym baw.

  1. Jak najwięcej graj

Rasmus Ankersen w książce”Kopalnia Talentów” pisze, że aby osiągnąć perfekcje w jakiejś dziedzinie trzeba poświęcić na to 10 000 godzin. W Brazylii chłopcy ten pułap osiągają już w wieku 13 lat, ponieważ ciągle grają. U nas przy systemie treningowym 2,3 czy 4 razy w tygodniu po 60 lub 90 minut, zawodnik ten pułap może osiągnąć w wieku 30 lat…

Wskazówki dla zawodników:

Spotykaj się ze znajomymi ze szkoły, czy osiedla i po prostu graj. Zapewne przez cały lipiec w waszych klubach nic się nie dzieje, więc spotykajcie się i grajcie tak długo, aż rodzice siłą ściągnął was z boiska. To samo róbcie na w-f w szkole czy w weekendy, kiedy klub nic wam nie zorganizował.

  1. Regeneracja

Trening to zarówna praca jak i odpoczynek. Nie możemy o tym zapominać. Aby móc przystąpić do kolejnego treningu czy meczu, nasz organizm musi się odpowiednio zregenerować, żeby kolejna jednostka była jak najbardziej efektywna. Tylko pamiętajmy, że jeśli „trenujemy” 3x w tygodniu i zagramy mecz to nie mamy za bardzo po czym odpoczywać

Wskazówki dla zawodników:

Śpij przynajmniej 8 godzin dziennie. Zdrowo się odżywiaj. Jedz jak najwięcej warzyw i owoców, unikając przy tym pustych węglowodanów znajdujących się w słodyczach. Odpowiednio się nawadniaj przed, w trakcie i po treningu. Po treningu bierz prysznic. Pamiętaj o rollowaniu i rozciąganiu.

Zachęcam każdego zawodnika pragnącego się rozwijać do zapoznania się z innymi materiałami znajdującymi się na mojej stronie. Zdaję sobie sprawę, że w wielu klubach dla trenerów treningi to tylko dodatek do pensji, więc ciężko im podchodzić do tematu profesjonalnie. Chciałbyś wejść na wyższy poziom? Zachęcam do kontaktu ze mną i nawiązaniem współpracy. Niebawem na mojej stronie będą pojawiały się kolejne materiały odnośnie treningu, prawidłowego odżywiania, regeneracji czy rozwijania poszczególnych zdolności motorycznych. Warto śledzić mój profil oraz stronę. Ponadto jeśli uważasz, że treści zamieszczane przeze mnie są wartościowe, zaproś swoich znajomych do polubienia mojego fanpage, bądź udostępnij ten artykuł na swoim profilu.

Opublikowano przez — 1 komentarz

Faza przejścia z ataku do obrony

W trakcie meczu drużyny wielokrotnie tracą i odzyskują piłkę. Wiele mówi się, że krótkie chwile po stracie i po odzyskaniu piłki są kluczowe dla przebiegu spotkania i mogą zadecydować o końcowym rezultacie. Dziś prezentuję wam grę, dzięki której możemy doskonalić fazę przejścia z ataku do obrony (transfer negatywny). Poniżej znajdziecie również animację przedstawionego ćwiczenia wykonaną w programie Asystent Trenera UniCoach.

A-O

Organizacja:
Pole gry – mały kwadrat o bokach 5x5m oraz duży kwadrat o bokach 15x15m. Zawodnicy ustawieni według schematu.

Przebieg gry:
Zawodnicy niebiescy rozpoczynają grę 4×2 w małym kwadracie. Ich zadaniem jest utrzymanie się jak najdłużej przy piłce. W momencie odbioru piłki przez zawodników czerwonych uruchamiają oni jak najszybciej swoich partnerów ustawionych na ścianach dużego kwadratu przechodząc do gry 6×4. Po stracie piłki zawodnicy niebiescy jak najszybciej doskakują do przeciwników i starają się błyskawicznie odebrać piłkę bądź przerwać akcję przeciwników.

Ważne:

O ilości kontaktów podczas gry decyduje trener. Rozmiar pola gry trener ustala według własnych założeń. Zwracamy uwagę na natychmiastowe doskoczenie zawodników będących w fazie atakowania po stracie piłki.

Założenia gry:

  • utrzymanie się przy piłce przez zawodników ofensywnych w fazie atakowania,
  • natychmiastowe przejście z fazy atakowania do fazy bronienia,
  • jak najszybszy odbiór piłki po stracie,
  • podwajanie strefy w której znajduje się piłka przez drużynę po stracie piłki,
  • zamykanie linii podanie po stracie piłki.

Animacja:

 

 

Opublikowano przez — Dodaj komentarz

Czy wynik w grupach młodzieżowych jest ważny?

Obserwacja forów trenerskich, do których należę oraz rozmowy z kolegami po fachu na temat piłki nożnej skłoniły mnie do napisania tego artykułu. Spotkałem się już chyba z każdą opinią na temat tego, czy w grupach młodzieżowych powinniśmy grać na wynik czy nie. To jak to w końcu jest?

Jednym z głównych celów procesu treningowego jest stworzenie zawodnika, który będzie w stanie rywalizować na najwyższym poziomie. Trenerzy muszą go wyposażyć w odpowiednie narzędzia, które będzie wykorzystywał w przyszłości. Oczywiście wpajanie wszystkich wartości fair play itd. jest bardzo istotne, ale o tym innym razem. Czy zatem chcąc ukształtować zawodnika klasy światowej, możemy mówić mu, że wynik nie jest ważny? Kiedy sam byłem młodszy, zawsze chciałem wygrywać i nie wyobrażałem sobie wyjść na boisko myśląc, że mogę przegrać. Chęć wygrywania zawsze była ogromna – może czasami aż za duża. W ostatnim czasie bardzo modne wśród trenerów zrobiło się powiedzenie „my nie gramy na wynik, tylko chcemy szkolić”. Powiem szczerze, że sam kilkakrotnie złapałem na tym, iż powiedziałem zawodnikom, że wynik nie jest ważny. Dziś wiem, że to był błąd (kto ich nie popełnia?). Podczas niedawnej rozmowy z moim serdecznym kolegą, z którym razem robiłem kurs UEFA A poruszyliśmy ten temat. Znajomy powiedział mi, że tego magicznego twierdzenia zazwyczaj używają trenerzy, którzy przegrywają. Myślę, że coś w tym jest. Nie jesteśmy w stanie ukształtować zawodnika na światowym poziomie, jeśli nie wpoimy mu chęci wygrywania, chęci stawania się lepszym. Taki gracz powinien umieć każdą porażkę, z którą przyjdzie mu się zmierzyć przekuć w lekcję. Lekcję, którą trzeba odrobić, aby następnym razem odnieść sukces. Oczywiście w tym wszystkim kluczową postacią jest trener. Wiadomo, że zawsze i wszędzie wygrywać się nie da, a zwycięstwa w stylu wybijania tylko i wyłącznie piłki od własnej bramki na oślep do przodu są tak samo żenujące jak mówienie zawodnikom, że wynik nie jest ważny. Czasami w taki sposób da się wygrać parę spotkań, ale na dłuższą metę nie znajdzie to powodzenia. Chciałbym tylko abyśmy nie popadali ze skrajności w skrajność, bo kiedy przyjdzie jedna porażka, dwie a nawet kilka z rzędu, nie jest to powód do tragedii, a na pewno nie do wyżywania się na zawodnikach bądź co gorsza do negowania pozycji trenera przez rodziców. Niejednokrotnie może zdarzyć się tak, że zawodnicy zagrali fantastyczne spotkanie, a jednak nie udało się wygrać. Trzeba też wziąć pod uwagę materiał, z jakim dany szkoleniowiec pracuje. Jeśli mamy grupę początkującą lub mniej zaawansowaną uważam, że granie w lidze wewnętrznej lub ze sparingpartnerami o zbliżonych umiejętnościach jest lepszym rozwiązaniem, niż zgłaszanie na siłę drużyny do ligi, z lepszymi drużynami. Rywalizacja w za mocnej lidze może skończyć się regularnymi przegranymi z wynikiem dwucyfrowym, co nie jest motywujące dla młodych graczy. Jednak to już jest kwestia indywidualna każdego trenera i to on podejmuje decyzję o planach szkoleniowych i celach jakie chce osiągnąć ze swoją drużyną.

Jako trenerzy powinniśmy rozwijać zawodników harmonijnie i długofalowo we wszystkich płaszczyznach, tak aby kiedyś móc spokojnie usiąść przed telewizorem w środę o 20:45 i westchnąć z lekkim uśmiechem na twarzy i czystym sumieniem: „Tak, to kiedyś był mój zawodnik.”.

Podsumowując uważam, że wynik jest ważną sprawą dla zawodników i wpojenie im tego może zaowocować jeszcze większą chęcią do samodoskonalenia. Oczywiście w tym wszystkim należy zachować umiar i nie może on nam przysłonić realizacji głównych celów szkoleniowych. My trenerzy  musimy swoim podopiecznym przekazać wiedzę jak należy  grać w piłkę. Jeśli próbujemy nauczyć zawodników wyprowadzać piłkę od własnej bramki przez obrońców i przez to tracimy gole, nie powinniśmy się tym przejmować. Gracz wyciągnie w przyszłości wnioski i po 5-10 meczach takich goli już drużyna tracić nie będzie, a przy odpowiednio prowadzonym treningu wynik przyjdzie sam. Jeśli nic się nie zmieni to znaczy, że gdzieś popełniamy błędy i powinniśmy coś poprawić w swoich zajęciach. Ponadto statystyki pokazują jasno, że w przyszłości szanse na sukces jednostki są zdecydowanie większe niż na sukces całej drużyny, co należy wziąć to pod uwagę planując proces treningowy.

Opublikowano przez — Dodaj komentarz

#Zwinność

W procesie treningowym, który jest zaplanowany i długofalowy nie możemy zaniedbać rozwijania żadnej zdolności motorycznej. Zwinność jest jedną z kluczowych zdolności dla piłkarzy nożnych oraz zawodników innych gier zespołowych , a jednocześnie bardzo często pomijaną bądź źle prowadzoną przez trenerów.

Zwinność – odnosi się do płynnego przyspieszania i wyhamowania czynności ruchowych, zmieniając kierunek ruchu i różnicując jego schemat. Do komponentów zwinności możemy zaliczyć częstotliwość pracy nóg, szybkość reakcji i szybkość ruchów prostych czy gibkość. Zwinność jest zdolnością motoryczną uzależnioną od poziomu mocy kończyn dolnych. Zawodnik nie jest w stanie osiągnąć wysokiego poziomu zwinności bez odpowiedniego przygotowania siłowego.

Zasady metodyczne kształtowania zwinności:

–  Większość ćwiczeń zwinnościowych należy wykonywać z submaksymalną i maksymalną intensywnością.

– Czas trwania ćwiczenia uzależniony jest od celu treningowego. Ćwiczenia trwające od 2 do 8 sekund rozwijają układ fosfagenowy zaś ćwiczenia trwające od 15 do 90 sekund usprawniają metabolizm glikolityczny. Bardzo istotne są przerwy wypoczynkowe. Podczas rozwijania systemu fosfagenowego przerwy powinny być pełne, zaś gdy rozwijamy system glikolityczny stosujemy krótkie, niepełne przerwy wypoczynkowe. Ponadto czas przerw powinien być dostosowany do poziomu zawodników, z którymi pracujemy.

– Zwinność  powinniśmy kształtować na początku jednostki treningowej, ponieważ tylko wtedy jesteśmy w stanie odpowiednio bodźcować zawodników, a wykonywane ćwiczenia przyniosą zamierzony skutek.

Podczas rozwijania zwinności w procesie treningowym, musimy przestrzegać pewnych reguł (Tabela 1).

Tabela 1. Długofalowa progresja obciążeń treningowych w odniesieniu do siły mięśniowej, mocy i wytrzymałości zwinnościowej (Bompa, 2013)

Wiek Rodzaj treningu Efekty treningowe
12-16 lat Ćwiczenia zwinnościowe o małej i średniej intensywności, wstępna adaptacja do treningu siły mięśniowej Rozwój zwinności – faza nauczania motorycznego
17-20 lat Ćwiczenia siły mięśniowej z obciążeniem <80% , ćwiczenia mocy i zwinności o dużej trudności. Dalszy rozwój zwinności – faza doskonalenia motorycznego
>21 lat Ćwiczenia siły mięśniowej z obciążeniem >80%, ćwiczenia zwinności o maksymalnym stopniu trudności oraz połączenie zwinności z wytrzymałością. Maksymalny rozwój zwinności wraz z szybkością – faza doskonalenia i łączenia zwinności z innymi zdolnościami motorycznymi.

Obserwując mecze piłki nożnej możemy zwrócić uwagę, że zawodnicy wykonują wiele złożonych czynności ruchowych, które wymagają dużej mocy. Aby zmaksymalizować efekty rozwoju zwinności, trening powinien opierać się na pewnych zasadach.

  1. Na samym początku musimy opanować prawidłową strukturę ruchu wykonania danego ćwiczenia, gdzie najważniejsza jest poprawność wykonania zadania przy małej i średniej intensywności. Zadania te realizujemy głównie w podokresie przygotowania wszechstronnego oraz w okresie przejściowym.
  2. Kolejnym punktem rozwoju zwinności jest kształtowanie siły maksymalnej z naciskiem na siłę kończyn dolnych oraz na mięśnie stabilizujące tułów. Nieodłącznym elementem tego etapu są testy, pozwalające nam określić aktualny poziom siły zawodnika, jego progres oraz różnice w sile kończyn dolnych, które mogą zaburzać koordynację. Zadania te realizujemy głównie w podokresie przygotowania specjalistycznego, który podtrzymujemy w okresie startowym.
  3. Ostatnią fazą rozwijania zwinności jest trening mocy oraz mocy połączonej ze zwinnością. Ćwiczenia wykonujemy z małym oraz średnim oporem, ale z maksymalną szybkością. Ćwiczenia te można izolować i wykonywać w pierwszej części jednostki treningowej przed ćwiczeniami zwinnościowymi, bądź można je połączyć w jedną całość. Ćwiczenia te dominują w okresie startowym.

Przykładowe ćwiczenia:

Ćwiczenie nr 1

exercise (3)

Przebieg ćwiczenia:
Na sygnał pierwszy zawodnik biegnie w stronę pachołka, obiega go i biegnie do kolejnego według schematu. Następny zawodnik rusza, kiedy partner znajduje się przy drugim pachołku. Odległość między pachołkami ustalamy w zależności od grupy wiekowej, celu treningowego i poziomu zawodników z którymi pracujemy.

Ćwiczenie nr 2

zwinnosc

Przebieg ćwiczenia:
Jeden zawodnik z piłką, drugi ustawiony za manekinem. Zawodnik z piłką podaje raz z lewej strony manekina, raz z prawej, zaś zawodnik ustawiony za manekinem musi zza niego wybiec, odegrać, ponownie cofnąć się za manekin ciągle obserwując piłkę i wykonuje analogiczne zadanie z drugiej strony.

Ćwiczenie nr 3

zwinnosc2

Przebieg ćwiczenia:
Zawodnicy ustawieni według schematu. Na sygnał pierwsi z rzędu biegną w linii prostej, muszą nadepnąć na linię między ustawionymi bramkami, zmienić kierunek biegu i wejść na pole gry. W tym samym czasie trener zagrywa piłkę. Zawodnik może zdobyć bramkę ze strefy strzału ustawionej 5m. przed bramkami.

Ważne:
Odległości, wielkość pola gry, czas trwania ćwiczeń i przerw wypoczynkowych trenerzy dobierają według celów treningowych oraz od wieku i zaawansowania zawodników.

Nie zapominajmy, że aby kształtować zwinność niezbędne jest kształtowanie siły. Oprócz ćwiczeń na siłowni możemy wykonywać szereg ćwiczeń siłowych na płycie boiska jak wszelkiego rodzaju skipy czy wieloskoki.

Bibliografia:
Bompa, T. (2013). Przygotowanie sprawnościowe w zespołowych grach sportowych. Katowice: Wydawnictwo Akademii Wychowania Fizycznego im. Jerzego Kukuczki.